Gisteren waren we welkom in de klasjes van onze kinderen. Samen met hun juffie hadden ze een kersttoneeltje ingeoefend: puur, aangrijpend en mooi.
Tijdens de gesprekken die daarop volgden vroegen verschillende mensen ons hoe het nu met ons woonproject was.

Tja: hoe gaat het met ons?

In eerste instantie kunnen we zeggen: druk! Tussen de verhuisbedrijvigheid door, kwamen de afgelopen maand al heel wat dingen op ons pad:

• Verhuizen uit twee huizen (geen sinecure, nu ons huis nog niet verbouwd is)
• Repetities van Fons en Werner voor het Oberüfer Kerstspel
• Examens voor Inge voor de opleiding die ze momenteel volgt
• Projectwerk van Inge voor dezelfde opleiding ;-)
• Ik die voor mezelf merk dat het evenwicht tussen leven en werken totaal uit balans was, en besloot een andere job te gaan zoeken.
• Het vinden van die nieuwe job, waar ik na de kerstvakantie met hernieuwd enthousiasme aan de slag kan
• Buikgriepjes en snotneuzen, om van de hoestbuien te zwijgen
• Leuke en hilarische uitspraken van de kindjes
• Kleine en grote ergernisjes, veroorzaakt door vermoeidheid en de rommel om ons heen
• De vermoeidheid speelt ons soms zodanig parten dat een lachsalvo het gevolg is

Maar vooral: de nog steeds grote overtuiging dat het goed is waar we mee bezig zijn!

Deze week maken we concreet werk voor het bestellen van een keuken. De volgende week moeten we enkele dagen gaan uitprikken om het grote tuin-atelier te gaan uit elkaar schroeven.
Wanneer de nodige vergunningen in orde zijn, kunnen we het terug opbouwen. Vooreerst om ons verbouwingsmateriaal in op te bergen, later wordt het als tuinhuis en cursus-atelier gebruikt.

Maar vanavond is het eventjes pure ontspanning. We gaan met de Kompany die het Kerspspel speelt een gezellige avond houden.
En het werk? Dat blijft gewoon eventjes liggen...

Heidi

DRINGEND!!!

Jawel lieve lezers,

Voor de eerste keer in onze verbouwingsplannen doen we een warme oproep.

Wij zijn op zoek naar een leuke, enthousiaste, vrolijke ploeg handige Harries en Henriettes om een groot tuinhuis uit elkaar te schroeven tussen Kerstmis en Nieuwjaar.

Een stapeltje schroevendraaiers, elektrische schroevendraaiers en mensen die alles op remorques en busjes willen laden.

Dit tuinhuis moet na nieuwjaar worden opgebouwd in onze eigen tuin, zodat we daar alle werkmateriaal kunnen stockeren om de verbouwingen te starten.

Hebben jullie tijd, zin en werkkracht over: geef ons een seintje: we zouden jullie super dankbaar zijn!

We wonen bijna een maand in ons nieuwe huis. De verhuisdozen staan nog her en der verspreid, maar we zijn toch allemaal ons eigen plekje aan het zoeken en krijgen. De eerste ergernissen hebben ook de kop opgestoken, kleine dingen, maar die toch beter uitgepraat worden dan dat ze blijven "veuzen" zoals we in 't West-Vloams zeggen. Logisch ook: we zijn moe, hebben momenteel nog te weinig ruimte en er is nog zoveel te doen. Toch niet te onderschatten! Ik vergelijk het met een nieuw samengesteld gezin (en dat is het in feite ook een beetje): daar moeten de onderlinge relaties ook herschikt worden.
Maar het is niet alleen kommer en kwel. We hebben al heel leuke momenten gehad en al heel wat afgelachen, vooral met uitspraken van de kinderen dan. Ook het eten is iedere keer een verrassing, want een versmelting van twee manieren van koken. Ik eet in ieder geval veel meer met smaak als er meer mensen rond te tafel zitten: gezelligheid troef.
De sint heeft ons nieuwe adres doorgekregen zodat de kinderen op 6 december niet op hun honger bleven zitten. De volwassenen ook niet, want er is chocolade, marsepein, picknicken en mariaatjes in overvloed geleverd geweest :-)
Vandaag is Johannes jarig: al 5 jaar! Proficiat grote jongen! Juffie vond hem heel flink, want hij wou toch de kroon opzetten en de mantel rond zich draperen. Zo zie je dat ze groot worden, hé. Alweer een stap verder!
En zo vinden de dingen des levens plaats in een co-housingproject. Boeiend wel, vooral als je er zelf in zit :-D
Inge

Verhuisperikelen: deel 2

Aan onze voordeur kun je deze geluksbrengertjes vinden. We willen er nog het één en ander bij leggen: geluk voor iedereen die in ons huisje komt!

Voor onze kachel werd dit teken geschilderd. Of er een bepaalde betekenis mee verbonden is, is niet zo duidelijk, en moeten we zeker eens navragen.

En dit was de eerste stempel die we dit huis wilden meegeven. De ramen waren nog niet helemaal gelapt en: lappe!!!

Een "Zonder-Haat-Straat" en natuurlijk de affiche van de Geschenkenbeurs van de Steinerschool waar onze kindjes schoollopen.

Heidi

Verhuisperikelen - Deel 1

Zoals beloofd een eerste hoofdstuk van onze verhuizing. Hoe kunnen we dat beter doen dan enkele fotoos te gebruiken.

Het eerste werk vooraleer we kunnen verhuizen: De poetsbeurt!
Fons maakt het pad in de tuin vrij, zodat we het hele huis niet vol modder lopen. Op de achtergrond kunnen jullie onze mooie eik zien, waarvan in de toekomst zeker nog wat meer.



Inge poets onze ramen, zodat we de zonnestraaltjes lekker binnen zien schijnen, zonder een waas van stof.

Fons maakt ondertussen de keuken schoon, zodat we die in het begin al kunnen gebruiken. Het vervangen van deze keuken zal waarschijnlijk één van de eerste werken worden. Een keuken waar twee gezinnen hun plekje moeten vinden moet handig en functioneel zijn. Rond kerstmis zal hier wellicht een eerste begin mee gemaakt worden.Terwijl wij allemaal druk in de weer zijn, maakt Soetkin haar schoolwerk. Gelukkig leerst ze steeds zelfstandiger studeren. Een tafel, een stoel en haar schoolboekjes: meer is er niet nodig.

En hier onze eerste echte trots: het vervangen van de oude WC. Wanneer we starten met onze verbouwingen, zal dit alles worden afgebroken, maar ondertussen moet een mens toch comfortabel pipi kunnen doen, nietwaar?
Heidi

Eventjes muisstil hier....sinds een weekje wonen we in ons huisje, maar de opruim van de twee andere woningen vraagt onze volledige aandacht.

Volgende week willen we even tijd nemen om ons relaas te doen en wat fotootjes up te loaden.

Stoffige verhuisgroeten van ons allen!

Werner, Inge, Silke, Wannes, Fons, Heidi, Soetkin, Johannes, Boo de Hond, Bobbe de Kat, Karamel de Kat, Robbedoes de Kat, Snuffie Konijn, Kasseiopeia de Schildpad, onze visselkes en de drie kiekens!

Verhuiskoorts!!

Vrijdag 14 november wonen we in Oedelem, in een huis die nog volledig onder handen genomen moet worden, die eigenlijk te klein is om met twee gezinnen in te huizen... We zien het wel zitten: meteen erin vliegen.
Maar het inpakken wil niet zo lukken. Er is ginder veel te doen, er is hier veel te doen... En daar komt nog bij dat het gevoel om het huisje waar we 15 jaar gewoond hebben te moeten verlaten toch wel zwaarder valt dan verwacht. Tenslotte hebben we hier een hele tijd van ons leven doorgebracht, onze kinderen hebben niets anders gekend dan hun "thuis" hier. Wannes begon gisterenavond in bed te wenen, want hij wil niet dat ons huisje te huur staat en er andere mensen komen wonen. Silke staat wel open voor de verandering, maar houdt toch ook een beetje haar hart vast. Oedelem lijkt wel het land uit als het op vrienden bezoeken en naar stad gaan betreft.
We zullen binnenkort weten hoe het allemaal zal zijn. Ik hoop dat we gauw ons 'nest' kunnen maken. Maar eerst inpakken, verhuizen, uitpakken, kuisen, paperassen in orde brengen, en dies meer...
Inge