Verhuisperikelen: deel 2

Aan onze voordeur kun je deze geluksbrengertjes vinden. We willen er nog het één en ander bij leggen: geluk voor iedereen die in ons huisje komt!

Voor onze kachel werd dit teken geschilderd. Of er een bepaalde betekenis mee verbonden is, is niet zo duidelijk, en moeten we zeker eens navragen.

En dit was de eerste stempel die we dit huis wilden meegeven. De ramen waren nog niet helemaal gelapt en: lappe!!!

Een "Zonder-Haat-Straat" en natuurlijk de affiche van de Geschenkenbeurs van de Steinerschool waar onze kindjes schoollopen.

Heidi

Verhuisperikelen - Deel 1

Zoals beloofd een eerste hoofdstuk van onze verhuizing. Hoe kunnen we dat beter doen dan enkele fotoos te gebruiken.

Het eerste werk vooraleer we kunnen verhuizen: De poetsbeurt!
Fons maakt het pad in de tuin vrij, zodat we het hele huis niet vol modder lopen. Op de achtergrond kunnen jullie onze mooie eik zien, waarvan in de toekomst zeker nog wat meer.



Inge poets onze ramen, zodat we de zonnestraaltjes lekker binnen zien schijnen, zonder een waas van stof.

Fons maakt ondertussen de keuken schoon, zodat we die in het begin al kunnen gebruiken. Het vervangen van deze keuken zal waarschijnlijk één van de eerste werken worden. Een keuken waar twee gezinnen hun plekje moeten vinden moet handig en functioneel zijn. Rond kerstmis zal hier wellicht een eerste begin mee gemaakt worden.Terwijl wij allemaal druk in de weer zijn, maakt Soetkin haar schoolwerk. Gelukkig leerst ze steeds zelfstandiger studeren. Een tafel, een stoel en haar schoolboekjes: meer is er niet nodig.

En hier onze eerste echte trots: het vervangen van de oude WC. Wanneer we starten met onze verbouwingen, zal dit alles worden afgebroken, maar ondertussen moet een mens toch comfortabel pipi kunnen doen, nietwaar?
Heidi

Onze tafel na het vele brainstormen met de architect...

Gisteren tuften we dus met ons viertjes richting notaris om de akte te tekenen: Yihaaaa!
Een doos met drank, een emmertje met poetsgerief, een hééleboel kaarsjes, een speeltapijt en wat speelgoed, een doosje met céédéés: alles om een feestje te bouwen op ons nieuwe plekje!
Eén detail: we vergeten toch wel steeds weer om foto's te nemen, zekerst!
Na het frietjesfestijn, hadden we gisterenavond een afspraak met onze architect. De verbouwingen die we willen gaan doen, zijn geen peuleschil, en ook al hebben we leuke ideëen, en de fijne hulp van Werners' broer: we kunnen niet zonder architect!
Een tweetal uur praten, nadenken, brainstormen,....heel vruchtbaar. Het grootste deel van onze plannen blijft overeind, maar er worden nog wat leuke ideetjes aan toegevoegd. De massageruimte wordt wellicht groter, onze mezanine krijgt een ietwat andere plaats, zodat we optimaal van lichtinval EN het pittoreske uitzicht van onze achtergevel kunnen gebruik maken....jaaaaa, het groeit gestaag.
De komende week zal vooral heel wat poetswerk zijn. Volgend weekend verhuizen we, en na een jaar te hebben leeggestaan, zal het poetswerk wel nodig zijn.
Pas daarna gaat de eigenlijke verbouwing beginnen...

Werner en Fons na het vele brainstormen met onze architect. Het vele denkwerk valt van hun gezicht te lezen, en na het nemen van deze foto, en het bijhorend gelach, waren onze batterijen weer helemaal opgeladen. Want humor moet er ook zijn, nietwaar!

Nu de akte-datum dichterbij komt, willen we enkele fotootjes met jullie delen, van het huis zoals het er nu uit ziet. Er is natuurlijk nog heel veel werk, en we hopen tegen de volgende zomer al heel ver te staan met het realiseren van onze plannen.
Op de eerste foto kunnen jullie de achterkant van ons huis zien. De hokjes aan de linkerkant, zullen na de winter verdwijnen om plaats te maken voor onze houtbouw. Ook de boom op de voorgrond (met klimop begroeit), zal moeten worden verwijderd. Hij is niet meer zo gezond, draagt slechts in de top nog wat groen...In onze tuin staat ook een oude eik, die uiteraard wel zal blijven staan!

Hier dus nog een indruk van de achtergevel, waar dus de nieuwe houtbouw tegenaan komt.

Een foto van een klein hoekje van een kamer. Hier zullen Soetkin en Johannes gaan slapen. Zoals jullie zien, zijn de muren bewerkt met leem. Vinden wij zelf ook heel mooi, en zullen we dus verder afwerken na de verbouwingen.

Een eerste impressie van een stukje van onze keuken (nu nog met meubeltjes van Hans, de vroegere bewoner). Zelf dromen we er van ooit een echte kookkachel te kunnen zetten, maar onze centjes (althans: het gebrek er aan) zullen waarschijnlijk roet in het eten gooien.

Wordt dus vervolgd...

Heidi

Verhuis

Deze week onverwachts gemerkt dat we voor het hernieuwen van ons dak toch een architect zullen nodig hebben. Op het eerste moment toch wel slikken, want onze planning zat zo mooi in elkaar. De akte zou worden getekend, en de mannen zouden aan de slag gaan om het dak af te breken. Tegen december zouden we dan in ons nieuwe huisje kunnen trekken.
Heel lang duurde deze kleine paniekaanval niet. We gaan onze plannetjes gewoon eventjes omdraaien: nadat de akte zal worden getekend, is het de bedoeling zo snel mogelijk samen in het huis te gaan wonen.
Heel wat praktische beslommeringen kunnen we vanaf dat moment al delen: één iemand kan voor de maaltijden zorgen, één iemand kan de huishoudelijke taakjes op zich nemen, het op-en-af bellen naar elkaar om dingetjes af te spreken, kan nu gewoon aan de ontbijttafel of tijdens de afwas gebeuren...
Want dat is natuurlijk één van de fijne voordelen van ons project: we kunnen elkaar dragen!
En dat zal ook wel nodig zijn: Inge gaat werken en is hard aan het studeren voor haar opleiding menswetenschappen, Werner en Fons gaan veel van hun vrije tijd in het verbouwen van ons huis steken, Silke zit vol ongeduld te wachten op een eigen kamertje, de twee jongetjes hebben het héél druk met spelen, één meisje is een thuisblijf-studentje, en dat vraagt toch wel enige organisatie en ikzelf werk voltijds en start met de opleiding familie-opstellingen...
Dit is echt maar mogelijk doordat veel mensen elkaar steunen en willen dragen!
Na de verbouwingswerken hopen we de Tannekin-activiteiten weer heel actief te kunnen opstarten, en willen we van ons gemeenschapshuis een open ontmoetingsplaats maken!
Heidi

In het verleden werd er rond deze kachel heel wat gezeten, gerust, gepeinsd, gedagdroomd, gepraat. Bij de warme vlammen groeiden nieuwe toekomstdromen, werden plannen gesmeed.

Binnenkort is het onze beurt om rond deze vuurvlammetjes te zitten, om er elkaar te ont-moeten, om tot rust te komen, gedachten te laten opborrelen. Om met een goed glas wijn in de hand te genieten, om met de verbouwingsplannen op schoot te puzzelen hoe we verder gaan met het vele werk...

Er is inderdaad veel werk, en er zullen zeker nog heel wat momenten komen waarop we het niet meer kunnen overzien, waarop we zullen snakken naar een stukje rust.

Maar zoals ik het hierboven al schreef: dan zal er onze kachel zijn!

Heidi