Verhuiskoorts!!

Vrijdag 14 november wonen we in Oedelem, in een huis die nog volledig onder handen genomen moet worden, die eigenlijk te klein is om met twee gezinnen in te huizen... We zien het wel zitten: meteen erin vliegen.
Maar het inpakken wil niet zo lukken. Er is ginder veel te doen, er is hier veel te doen... En daar komt nog bij dat het gevoel om het huisje waar we 15 jaar gewoond hebben te moeten verlaten toch wel zwaarder valt dan verwacht. Tenslotte hebben we hier een hele tijd van ons leven doorgebracht, onze kinderen hebben niets anders gekend dan hun "thuis" hier. Wannes begon gisterenavond in bed te wenen, want hij wil niet dat ons huisje te huur staat en er andere mensen komen wonen. Silke staat wel open voor de verandering, maar houdt toch ook een beetje haar hart vast. Oedelem lijkt wel het land uit als het op vrienden bezoeken en naar stad gaan betreft.
We zullen binnenkort weten hoe het allemaal zal zijn. Ik hoop dat we gauw ons 'nest' kunnen maken. Maar eerst inpakken, verhuizen, uitpakken, kuisen, paperassen in orde brengen, en dies meer...
Inge

Vita Brevis

Tijdens de opruiming van onze zolder (jaja, twee gezinnen zijn nu in volle "grote-kuis-zolder-opruiming-stress"), vonden we deze stenen terug. Kleine proefjes om te letterkappen.

"VITA BREVIS" ("Het Leven is Kort")

En wat blijkt dit momenteel waar te zijn!

In de letterlijke zin, want het vele werk die op ons ligt te wachten vooraleer we effectief op onze nieuwe plek kunnen wonen, zorgt soms voor het gevoel van tijd te kort komen.

Maar anderzijds is deze uitdrukking ook inhoudelijk heel sterk meditatief. Want aangezien het Leven al zo Kort is, moeten we proberen door alle stress heen, rustpunten in te bouwen en genieten van alles wat op ons af komt.

En de voortdurende wisselwerking tussen deze twee gevoelens blijkt voor ons allen toch wel een grote evenwichtsoefening te zijn...

En de Tannekinners ? Zij zwoegden voort (op hunne zolder).

Heidi

Boem! Knots! Tarara!

Ziezo, de spits is er af gebeten!

De spits van onze Grote GemeenschapsBlog!

Op dit plekje willen wij iedereen deelgenoot maken van de stappen die wij met Tannekin zetten.
Van bij de opstart van Tannekin in de winter, hoopten wij ooit een centrum te kunnen worden waar mensen zich thuis kunnen voelen. Een plekje waar kinderen en volwassenen gewoon zichzelf kunnen zijn. Deze opstart werd gedragen door verschillende handen, die zowel voor als achter de schermen alles mogelijk maakten.
De afgelopen zeven maanden merkten we dat vooral kinderen de weg naar ons deurtje vonden. De vertel- en speelmomenten werden met veel enthousiasme begroet.
We voelden dan ook dat het tijd werd voor een stapje verder.
En dit stapje zit er aan te komen in de vorm van een eigen locatie. Met twee gezinnen staan wij op het punt een huis aan te kopen in de omgeving van Brugge. Daar zouden wij een co-housingsproject willen uitbouwen, waar op termijn ook een groter aanbod van activiteiten kunnen aangeboden worden. Op deze blog zult u vooral kunnen volgen hoe ons co-housingsproject verloopt en kunt u ook heel vaak een neerslag van onze Tannekin-activiteiten verwachten!